Ervaren reizigers

Aangekomen op het Internationale vliegveld van Washington, verliepen de zaken voor 100 % naar wens. Er waren voldoende loketten open en per Immigrationofficer stonden slechts drie of vier wachtenden. Ons werd verzocht aan te sluiten bij loket 24. Onze voorgangers namen de hindernis foutloos en ook wij werden vlot en vriendelijk afgehandeld. Vanwege het ‘nieuwe systeem’ lukte het niet om Lidy’s vingerscan te maken. Wat is nieuw, bij het oude systeem had ze ook geen vingerafdruk. Of de Immigrationofficer misschien even haar hand mocht vasthouden? Gezamenlijk drukten ze het scanapparatje zowat door de desk, maar uitleindelijk stonden ze er toch maar mooi op. Twee afdrukken van de wijsvinger en een foto, zonder bril.

Onderwijl babbelden we wat over de vakantie. “Vijf weken…?”, vroeg de ongelovige Thomas. “Vijf weken!”, beloofden wij plechtig en we probeerden er zo ernstig mogelijk bij te kijken. Je moet de goden niet verzoeken. “Kost zeker wel een paar duiten”, voerde de Officer de spanning op. Nou boeken wij bij usafunvacations.nl, dus dat valt alleszins mee, maar wij besloten hem niet wijzer ter maken en  beaamden zijn conclusie. Wij zagen dat hij inmiddels aan het stempelen was, dus de Torture kon nooit lang meer duren. We namen hartelijk maar snel afscheid, want uit onze ooghoeken zagen we de eerste koffer al op de band komen aanhobbelen. Nummer twee volgde en wij vervolgden onze weg door een cordon van fruit- en drugshonden. Zij keurden ons geen blik waardig, vast het resultaat van de geur van opgefriste muilen. Omdat wij op ons blauwe formulier helaas weer niet in hadden kunnen vullen dat we meer dan 10.000 dollar aan contant geld bij ons hadden en we ook al niet met vee in aanraking waren geweest, was de toelating tot de USA of A een fluitje van een cent. Opgelucht leverden we de koffers een paar meter verder in.

Tijdens de wandeling over het opvallend rustige parcours, stopten wij voor een light bite bij Wendy’s. Ik moet er nog even inkomen, want ik vergat de (gratis) zakjes mayonaise te vragen. We kuierden verder en gebruikten de laatste stroom voor het verzenden van een blogberichtje. Het vliegtuig was niet overvol, er waren zelfs nog 25 stoelen beschikbaar. Veel zakenlui en ervaren reizigers aan boord en weinig toeristen. Net voor seating 3 werd omgeroepen, schoven wij aan in de rij voor boarding. Goeie timing want in de overhead bin was nu nog plek voor onze bagage. Aan het raam op onze rij zat een man druk in gesprek met zijn achterbuurvrouw. Wij groetten beleefd en namen plaats. Danke scheun, sprak de man. Wij keken stuurs voor ons uit, maar voelden niet de behoefte hem het verschil tussen Teutonen en Kaaskoppen uit teleggen.

Het gesprek was boeiend om te volgen, ze leken zich naast twee vermeende Deutsche Leute onbespied te wanen. Binnen de kortste keren wisten wij alles van hem en haar. Ze kenden elkaar tot voor deze vlucht niet, maar daar werd in rap tempo aan gewerkt. Voornaam, huwelijkse staat, kinderen, werkgever, hobbies wij wisten het van beide partijen. Terloops informeerde hij nog even wat ze in Orlando ging doen. “Een danscontest?… oh, I love dancing!” En in welk hotel ze verbleef. En hoe ze daar dan zou komen? “Een Shuttlebus? Weet je wat joh, ik breng je wel even…..!” Ze ging zonder morren accoord. Ik zei het al, veel ervaren reizigers aan boord.

Tegen de landingstijd richtte de babbelkous zich toch nog even tot ons. Hij had in Geilenkirchen gediend. Wij keken er niet van op. Nu werkte hiij voor Lockheed. Ja, Lockheed, die kenden wij wel……Een reden te meer om extra op te passen met deze snijboon. Hij merkte het niet en vroeg dapper door. Hoe lang we bleven? Hij twee dagen! Wij durfden het bijna niet te zeggen. En nadat hij ons toch nog de huwelijkse staat, de gezinssamenstelling en de kosten voor onze vakantie had ontfutseld, vluchtten wij in Orlando snel de slurf in. Hoewel wij niet zo nodig hoefden, gingen we voor de vorm even plassen, zodat we de kletskous met aanhang niet in de peoplemover zouden treffen.

Onze koffers hobbelden ons gebroederlijk tegemoet. Wij keken nog even meewarig naar de ramptoeristen die met hun volledige pakkage de roltrap naar de autoverhuurders af struikelden en stapten zelf in een van de drie lege liften die zij over het hoofd hadden gezien. Bij geen van de verhuurders stond een grote rij, wij zouden er geen hinder van hebben gehad omdat wij deze hindernis mochten overslaan. Op naar de garage!

Over de avonturen bij Alamo, de keuze van het vervoermiddel, de kleur, de kilometerstand, treeplakjes, schuifdeuren en knopjes lees je in het volgende en laatste verslag over de heenreis meer. Net als over het appartement. Maar we kunnen nu al verklappen dat dit alles de stemming in huize Teleton zeker niet bedorven heeft. Tot die tijd heb ik maar een advies: Hou vooral de zonzij!

Op de vlucht.

Het boarden verliep perfect. Grondstewardessen stuurden de ongeletterden die hun seatingnummer niet konden lezen, zonder pardon terug en zo hoort het ook. Omdat wij seating 2 hadden, was de bin boven onze stoelen op rij 17 (ook lekker ruim hoor, maar oh, oh, rij 21 stoel H en J…….) nog leeg. Wij zetten ons neder in afwachting van de karavaan zakjes, bakjes, kratjes, pakjes, tasjes met bijbehorende stoelzoekers aan ons voorbij te laten trekken. Maar er gebeurde niets spectaculairs, vrijwel iedereen had zich aan de voorgeschreven handbagageregels gehouden. En zo hoort het ook.

Het vertrek stond gepland om 11:10 uur. Rond de klok van elf liet men weten dat ‘wij’ nog even wilden wachten op een aansluitende vlucht uit Ouaquadugu. Nu was ‘ons’ niets gevraagd, maar vooruit. Wij wilden toch ook niet dat onze Afrikaanse medemensch op weg naar de USA zou stranden in Brussel, of all places. Om kwart over elf druppelden de eersten binnen. Bepakt, bezakt en op z’n elfendertigst. Op weg naar rij 36 stopte men belangstellend  bij rij 12. Nee, hier was het niet. Bij rij 18 werd de boardingpass nog eens uitgebreid bestudeerd, niet nadat men de volledige bepakking eerst even uit de handen had gezet. Een statige dame in prachtige klederdracht, vond de business class stoelen op rij 15 wel ver genoeg naar achteren. Zij nipte chique aan de aangeboden champagne. Een man met een geel Unitedhesje, sprak haar aan. Hij kwam van buiten, zo blijft het cabinepersoneel buiten schot bij moeilijke gevallen. Of mevrouw maar even haar boardingpass wilde zien. Een sterk staaltje acteren was het gevolg. Na wat boodschappenbriefjes en bonnetje van de plaatselijke fietsenstalling, kwam dan eindelijk de pass boven water. Rij 36. Zonder een spier te vertrekken, rees de statige dame op, verzamelde haar belongings en slofte verder het vliegtuig in. En zo kwam het dat we wat later dan gepland het luchtruim kozen.

Zowel de chicken als de pasta, want wij kiezen altijd voor een stukje zekerheid, smaakte prima. Wij wonen in een witte wijk, dus de geneugten van de wereldkeuken gaan grotendeels aan ons voorbij. Een enkele pizzabezorger waagt zich op zondagmiddag eens in onze enclave, maar daar houd het mee op. Onze wijk kenmerkt zich door de geur van draadjesvlees, op zondagmiddag. Vandaar dat ik, als ware ik een aap die een roestig horloge van binnen bestudeert, in het bakje chicken zat te kijken. De kip herkende ik nog wel, al lag zij onder een pikant tomatenprutje. Verder lagen er kleine dingetjes in het bakje die op gebakken krieltjes leken. Maar ik heb nog nooit gebaken krieltjes met een pruimensneetje gezien. Het had de textuur van abrikoosjes en ze smolten op de tong. Wat de pot precies schafte, wij weten het niet maar de kleine heeft genoten. De pasta, meenden wij daar ravioli te herkennen, ging er ook in als koek. Zelf het bijgeleverde stukja appelcake, deze keer met echte appel en wel vijf (5) rozijnen verdween in het gat onder de neus en boven de kin. Alleen het broodje bleef in het cellofaantje.

Inmiddels zijn wij boven de nieuwe wereld aangekomen. Het intigrerende plaatsje Kuujjuaq, wat mij altijd doet denken dat ik in een verkeerd vliegtuig boven Afghanistan terecht ben gekomen, staat inmiddels op de kaart. Another 1245 miles to go, zou George Kooimans zingen. Wij aten nog een handje zelf meegebrachte vliespinda’s wat er bijna voor zorgde dat er een onvoltooid werk van de hand van Teleton zou blijven liggen. Ik stak, zoals wij het in Den Haag zo mooi zeggen, de galanteriemoord. Er schoot een vliesje in het verkeerde keelgat wat moeder natuur er onder veel geprut en geproest uit probeerde te kokhalzen.
Voor de broodnodige pitamientjes hadden wij ook wat citrusfruit meegenomen. Het was geen sinaasappel, het was geen manderijn, het was een droogkloot van Albert Heijn. Gelukkig hadden we de banaantjes nog. Rest ons voor aankomst nog vier krentenbollen, twee zandkoeken met noten en een droge worst weg te worstelen. In de maag mag je ze immers gerust importeren, in de tas wordt het niet op prijs gesteld.

Tijd voor wat beweging. Toen na de maaltijd de luikjes werden gesloten, voelde ik me vrij om de pantalon even op de vreethaak te zetten. Na een flinke tuk helemaal vergeten. Heb ik eerst een kwarttiertje in het halfdonker wat rek en strekoefeningen staan doen met een losse riem en een driekwart openstaande rits. Onderweg naar het toilet voelde ik dat de broekband begon te wijken en nog net op tijd legde ik achteloos de hand op de juiste plek om te redden wat er te redden viel. Een blamage in het gangpad bleef mij bespaard. De goegemeente zou het waarschijnlijk niet hebben gemerkt, ze slapen of loeren in het blauwe licht van hun electronic device. Met zo’n drie uur voor de boeg en mondvoorraad voor een weeshuis, een lege blaas en de batterij op halve kracht, besloot ik ook maar even achter het schermpje te duiken. Na de droge humor van Nico D en de droge worst van de Aldi, wordt het tijd voor een uit het leven gegrepen stukje Teleton. Aldus naar waarheid opgetekend op 11 kilometer hoogte bij een ijskoude buitentemperatuur, met een houten kont en…..toch nog immer in opperbeste stemming op de vlucht naar IAD.

Een relaxed begin

We schrijven dinsdag 15 maart. Het is rond de klok van 9:00 en we zitten bij de Starbucks.

Het was erg rustig in het Ibishotel. Op het gezoem van de luchtbehandeling na, bleef het doodstil. Geen klapperende deuren, geen geroep op de gang en geen vroege vogels die om kwart over vijf gaan douchen. Toch kwamen wij om de een of andere reden niet verder dan wat hazenslaapjes.

Wij checkten uit en buiten stond een bus. “Arbeitseinsatz” stond er op, dus dat kon niet voor ons zijn. Ik kuierde naar de auto voor de bagage umtausch. Bij terugkomst had Lidy zich al in de bus genesteld, de franstalige chauffeur babbelde met haar in zijn beste engels. Deux minutes, madame! Ik perste de laatste kofer in het bagagerek en we vertrokken. Geen backlottour meer, door de krochten van Zaventem, maar een ritje over de snelweg. Geen bagagekarren op het perron, maar gelukkig wist ik ze te staan. Geen rijen bij United en dat kwam prima uit, want de bag drop was hier afgeschaft. Waarom we als Hollanders via Brussel vlogen. Besmuikt vertelden we dat dit veel voordeliger was en dat vond ze een hele goede reden. Zijn de koffers al die tijd in uw aanwezigheid geweest? Wij verklaarden naar waarheid dat dit zo was, we hadden er immers bijna bovenop geslapen? Omdat wij al ingecheckt waren, verliep de procedure verder pijnloos. Niemand bij de douane, dus kachelden wij voortvarend door tot aan de veiligheidscontrole.

Geroutineerd hadden wij ons van vesten, riemen, muntgeld en sieraden ontdaan. De hele zooi was in de trolley en de rugzak gepropt. Als laatste zette ik de muilen in het bakje, apart, dat dan weer wel. Zowel bij de trolley als de rugzak sloeg de electronische waakhond luid piepend aan. De sloffen hobbelden ongestoord in mijn richting. Wij werden vriendelijk verzocht de hele santekraam aan vesten, snoertjes, sleutels, reservebrillen, natte doekjes en wat een mens zoal niet meesjouwt, uit te stallen. Over de medicijnopslag werden geen vragen gesteld en ook de rest van de boedel nam het parcours na deze eerste weigering foutloos.

En zo komt het dat wij, onder het genot van een bakkie pleur, zoals gebruikelijk in opperbeste stemming over de tarmac kijken. De zon breekt door. Het is onwaarschijnlijk stil, je kunt overal zo doorlopen. Er zijn zelfs lege tafeltjes, dat hebben we hier nog nooit gezien. Het grote wachten is begonnen, wij checken pas rond de klok van half elf in. Tijd dus, om een lekker plekje op te zoeken waar ik kan beginnen met het lezen van Nico Dijkshoorn’s Kleine Dingen. Dat zal de stemming ongetwijfeld nog vrolijker maken, waarover later meer.

M & M

We schrijven dinsdag 14 maart. Ibishotel te Brussel, rond de klok van 19:00 uur. We nemen de dag door:
Het was een dag vol kleine klusjes. We kropen op onze normale tijd onder de klamme lappen vandaan, aten de krant en  lazen het ontbijt. In de doorgaans zo opgeruimde badkamer was het een drukte van belang want er stond voor vijf weken medicijnen, cosmetica, onderhouds- en smeermiddelen gereed. Tot de koffie deden wij het op ons normale tempo. Easy does it!

Daarna werd er opgeschakeld naar alarmfase 2. De koffers werden in stelling gebracht, alle kastdeuren stonden open en binnen de kortste keren waren de koffers gevuld. Dan de handbagage met de reisbescheiden, de oordopjes en de betaalkarten; ook zo gepiept. Aansluitend brachten wij het huis op orde. Er werd stof gezogen, de meubelen geswiffeld en het orgel geswaffeld. De vetplantjes werden voorzien van een extra scheut water, de buitenboel  werd nog eens nagelopen. Er werd gesopt, geschuierd, geveegd, gemopt en gedweild dat het een lieve lust was. Nog net voor het aanrecht aan de beurt was, realiseerde ik me dat de Rockports en de muilen nog een veeg moesten hebben. Ik spreidde de laatste krant op het aanrecht, duikelde de bruine schoenpoets op met de bijbehorende borstel.

Ik reis op muilen die ik gemakkelijk bij de diverse controleposten uit kan schoppen. De Rockports zijn zwaar geveterd en dat houdt de boel onnodig op. Waren de muilen ooit louter  voor de vakantieperiode aangeschaft, inmiddels worden zij omdat glimmende gepoetste brogues niet meer tot mijn persoonlijke standaarduitrusting  behoren, dagelijks ingezet voor het transport van 1 meter 93 Teleton. Tot mijn schande moet ik zeggen dat zij minimaal onderhouden worden, zodat ze er met het klimmen der jaren een aan de buitenzijde een beetje afgetrapt uit zijn gaan zien. Ik plaatste de muilen op de krant op het aanrecht en zag ze eens bijna een meter dichterbij dan normaal. Als schoonheid van binnen zit, dan is dat bij mijn muilen wel erg diep weggestopt. Teleton verschoot van kleur omdat hij zich plots realiseerde dat hij last had van M & M; meurende muilen. Man, man, wat stink ik uit mijn muilen zeg, van zo dichtbij. Er kwam nog net geen rook vanaf, maar aan het binnenwerk te zien zijn we toch akelig dicht bij een meltdown geweest. Met een lekkere lik ledervet werd de lucht alweer wat geklaard en nadat Lidy de inlegzolen met een mysterieuze spuitbus had behandeld, durf ik morgen mijn muilen weer met een gerust hart op de rollenband ter controle aan te bieden.

Rond de klok van vier kachelden wij via Wouw, waar wij a raison van 66 eurocents de liter de LPG tank nog eens volbliezen, op ons gemakje richting Brussel. Op de ring van Anvers vormden zich snel de eerste files, richting Nederland, dus daar maalden wij niet om. Vlotjes ging het onder het genot van muziek van radio FM Joe over de snelweg richting hoofdstad. Het industrieterrein waar de airporthotels gelegen zijn, laat zich wat lastig vinden, maar met de hulp van onze trouwe Teletom reden wij een foutloos parcours zonder weigeringen. Het inchecken verliep vlot en wij sleurden onze bagage voor vannacht naar de derde etage. Geheel tegen de voorschriften in, laten wij de andere koffers onbeheerd in onze koffiekleurige franse mademoiselle overnachten. Wanneer morgenochten het busje van 7:40 arriveert, hoef ik ze alleen maar in het ruim te mikken.

Gewapend met de tas met onze paspoorten en betaalkaarten, reden wij de rustieke route richting Zaventem-Centrum. Daar aan de Vilvoordelaan is onze vaste snackbar.Op het plein waar wij plegen te parkeren stonden kermiswagens, maar precies voor de snackbar, die inmiddels de internationale naam Welcome heeft gekregen, maar dan wel in Arabische letters geschreven, was nog een plekje. De voertaal is er geen Nederlands, ook geen Vlaams en zelfs geen Frans maar de ontvangst is allerhartelijkst. Omdat wij vanmiddag al een warme lunch, een kaasplankje van restjes en een vleeswarenfantasie hadden genuttigd omdat de ham anders over de datum zou gaan tijdens ons verblijf, bestelden wij twee kleine frietjes met mayonaise. Met een weids, gastvrij armgebaar werden wij naar de formica tafeltjes begeleid. Gloeiende, gloeiende, gloeiende…wat een pak friet werd hier geserveerd! En wat een bak mayo! Nergens eten we zulke lekkere, knapperige friet als bij onze Arabische vrienden in Zaventem. Nergens is de mayo, zo romig, zo zurig, zo smaakvol Bels als in deze frituur. Zo Allah het wil, komen we hier vast de volgende keer nog eens terug.

Inmiddels hebben wij ons voor de televisie in onze kamer geinstalleerd en kijken we naar Cruyff in DWDD. Beneden, onder de lantaarnpaal, staat onze franse vriendin. De wekker is gezet, wat kan er nog misgaan? Ons wacht een heerlijke nachtrust op de keiharde Ibismatrassen en tussen de naar een vleugje lysol ruikende lappen. Waarover wij morgen ongewtijfeld weer zullen berichten. Dit alles maakt dat de stemming in reisgezelschap Teleton er nu al prima inzit!

Wel nou nog mooier…..!

Het voorjaar kriebelt. Zitten wij normaal gesproken geduldig de regenachtige, sombere dagen uit tot de eerste rokjes- of bloesjesdag  zich plotsklaps aankondigt, dit jaar reizen we het voorjaar tegemoet. Met bewondering aanschouwen we de dagelijkse prognose voor het lokale weer en krijgen het er nu al warm van. Verlangend kijken we naar de foto’s van hen die nu in Het Beloofde Land bivakkeren. Het is zwembroeken, topjes, blauwe luchten met witte wolkjes wat de klok slaat. Genieten dus. Kijkend naar de dollarkoers kriebelt het ook in de portemonnee. De koers geeft kopjes tegen de 1,40 aan. Voor iedere euro krijg je één dollar en veertig centjes….Menigeen zou naar de bank rennen voor zo’n buitenkansje. Maar in het voorjaar hebben de rupsjes nooit genoeg, dus wachtten wij nog even. En de dollar steeg weer wat in waarde, nog ‘maar’ honderdenachtendertig cent kregen we de volgende dag voor onze euro. Dat betekent dat de laptop die ik op het oog heb, maar liefst vier euro duurder is geworden.

In Florida spreekt men schande van de hoge benzineprijzen. Maar ook op dat gebied blijven wij met de Hollandsche literprijzen in gedachten, met een glimlach van oor tot oor naar de pomp rijden. In Amerika loopt er immers niemand, ook niet naar de pomp. Voor het zover is, hebben wij nog wat kleine huishoudelijke klusjes voor de boeg zoals daar zijn de grondige zuigbeurt van het ganse huis, het soppen van het sanitair en het plakken van de Nee/Nee sticker op de brievengleuf. Terwijl de wissewasjes draaien staan de koffers ongeduldig te trappelen. Even wachten jongens, van het weekend worden jullie geladen en dan lopen jullie weer op rolletjes door de ontvangsthal van het Brusselse vliegveld naar jullie veilige plekje in de buik van de Boeing 777. 

De plannen voor deze vakantie wijken niet veel af van eerdere reizen. Het wonderlijke van ‘ons’ niet werkende mensen is dat hun vakantie eigenlijk helemaal niet zo veel scheelt met het normale leven. Net als thuis laten wij daar Gods water zo veel mogelijk over Gods akker stromen. Als de boeren willen dorsen, wij laten ze hun gang gaan en wie de boel de boel wil laten, moet dat vooral doen. Wij doen het ook. Natuurlijk hebben we wel een beetje gekeken op welke dagen je de parken het best kunt mijden. Dit jaar zijn dat er niet zoveel, want het wordt druk! Drukker dan verwacht, maar wij hebben, zoals altijd, alle tijd. Komt het vandaag niet, dan komt het morgen. Ook de artiesten die we in Epcot willen zien, staan in de agenda genoteerd. Wij kiezen voor vaste waarden, zoals Chubby Checker, dan weet je wat je hebt. Maar we laten ons ook verrassen door voor ons onbekende namen zoals  Marilyn McCoo & Billy Davis Jr. of Juice Newton. Juice heeft bijvoorbeeld Sweet, sweet smile voor de Carpenters geschreven. Dat belooft niet veel goeds. Ik hou van veel soorten muziek, maar er zijn liedjes bij die niet goed voor de vullingen in je kiezen zijn.  Mocht de country-snik van deze Juice  ons toch te zoet zijn, dan kunnen wij altijd nog het openluchttheater met gezwinde spoed verlaten voor een brotchen bratwurst mit senf, sauerkraut und polkamusik bei unsere Deutsche Freunde.

Van belang zijn ook onze toekomstige auto avonturen. En dan bedoel ik niet om welk model auto het gaat, of ‘t ie groter is dan verwacht, met of zonder treeplankjes of schuifdeuren. Nee, dit jaar huren wij voor het eerst via een voordelig adresje een full-size car bij Alamo. We maken gebruik van een openbare kortingscode. Menig AA-, Orlando- of Floridaforumlid heeft ons voorbeeld al gevolgd en boekte, onder het motto “profiteer er van, nu het nog kan”  reeds  met de aangeboden korting. Anderen wachten liever nog even af of wij het parcours via de Alamo garage foutloos zullen lopen. Voor de nieuwswaarde van het blog is het natuurlijk spectaculair als wij ter plekke door de dienstdoend Alamomanager in de kraag worden gevat wegens het oneigenlijk gebruik van kortingsregelingen. Maar ik ben toch bang dat ik de sensatiebeluste volgers moet teleurstellen. Grote dienstverlenende bedrijven in Amerika hangen van kortingsregelingen, coupons, last minutes en andere voordeeltjes aan elkaar. Eenmaal geboekt kijkt er geen hond meer naar. En geboekt hebben we, de reservering is bevestigd en we hebben een beste deal. Deze reis kost de auto ons, afhankelijk van de dollarkoers, nog geen 18 euro per dag en daar zijn alle voorzieningen, inclusief een eerste tank benzine, bij inbegrepen. Onze eigen koffiebruine Franse mademoiselle die straks bij het Ibis in Brussel 5 weken uit haar bevallige neusje staat te eten, is waarschijnlijk duurder.

Bij aanvang van een reis vraagt menig blogger zich af hoe hij of zij in ‘s hemelsnaam weer een leuk, levendig blog kan verzorgen waarmee er zoveel mogelijk volgers bereikt worden. Voor mij geldt dat ook. Natuurlijk schrijf ik een blog allereerst voor mijn eigen plezier. Volgers geven een extra stimulans en leuke, spontane en gemeende reacties helpen enorm om de inspiratie die nodig is voor het volgende blog, op te wekken.  58 volgers telt het blog op het moment dat ik dit schrijf en dat is een respectabel aantal. Trouwe lezers die de weg naar de Lentekriebels al weer hebben gevonden. Maar hoe boeien wij ze de komende tijd en hoe binden we ze aan ons? En kunnen we misschien nog meer volgers een plezier doen met onze avonturen? Om nieuw publiek te prikkelen, gebruikt men superlatieven in de reclame. Inhoud is minder belangrijk, who cares. Als het maar fantastisch is of ongelooflijk ! Of: NU, met nog meer aardbeien, want dat schijnt een enorme klantenbinder te zijn…… . Ook leuk: NU, nog mooier/platter/leuker/lekkerder! Kies maar uit. Super compleet, wil ook wel eens helpen. Oh, Super Compleet? Dan is het goed! NU nog beter…..! Beter dan wat in ‘s hemelsnaam? En ondertussen stromen de klanten toe.  De verleiding is groot om ook maar eens een beetje reclame voor het blog te maken. Wel nou nog mooier…….!

De trouwe volgers zijn gewaarschuwd. Voor prietpraat, lariekoek en flauwekul is er op dit blog geen plaats. Diepgang is het parool. Waarheidsgetrouwe verhalen over de stoelgang in Florida. Het wachten is op de eerste plons! Vergelijkingen tussen de Europese en de Amerikaanse toiletbril: Nu nog platter! Knipt de kapper knapper in Florida of bakt de bakker beter?  Hier lees je het allemaal! Waarom zijn er Five Guys nodig om een heerlijke hamburger te maken en waarom zit er maar één ‘l’ in Walmart? Nauwkeurige beschrijvingen van dames- en bouwvakkersdecolletees die uit de tubes in de Lazy River proberen te piepen. Want dat is wat het leven ons in de komende weken zal brengen; naast de altoos voelbare spanning in de hottub van Cane Island. “Worden die rode vlekken van die mevrouw nu minder in heet water of juist erger?” Of: “Zou is die kalknagel besmettelijk zijn?” Menig luie donder zal hopelijk weer extra vroeg  opstaan om onze geweldige, fantastische, supercomplete en uit het leven gegrepen verhalen onder het genot van een oudhollandsche bak koffie en een bruine boterham met kaas  of gestampte muisjes  te verslinden. Een enkeling leest het blog onder werktijd. Hopelijk zal de doorgaans zo gezellige stemming niet omslaan, als er bij gebrek aan geweldige, fantastische, supercomplete  belevenissen op een dag eens geen blog is. Sorry! We doen ons best, maar een garantie op een dagelijks blog is helaas niet te geven. Hopen maar dus, op geweldige inspiratie en fantastische avonturen.

Beste lezers, het kriebelt geweldig aan onze vakantieklieren maar net als wij zullen jullie op dit alles nog even moeten wachten. Tot die tijd heb ik maar één advies: Hou de zonzij!

Bezuinigen met een korreltje zout

Om onze huidige levensstijl te kunnen bekostigen, zijn er vele jaren van hard werken aan vooraf gegaan. Ons motto was: wij werken om zoveel mogelijk geld te verdienen om onze vrije tijd op gepaste wijze door te kunnen brengen. Wat wij precies deden, vraagt u? Zo min mogelijk…….! Lang gingen wij slechts één keer per jaar op vakantie naar de USA, och ‘erm! In veel gevallen op een koopje; D-reizen was onze hofleverancier van vliegtickets. Als je drie dagen voor vertrek een ticket naar Orlando of Miami boekte, hoefde je van Martin Schröder slechts één ticket te betalen.  In die tijd vlogen ze ook nog naar Seattle. Al weken van te voren volgde ik de aanbiedingen op teletekst (pagina 520 als ik me niet vergis). Naarmate de vakantieperiode naderde, steeg de spanning in huize Teleton. Zou het ons lukken….? Voor ons was altijd een plekje! De sfeer en de service aan boord waren in die dagen nog prima. Bij het inchecken voor de terugreis liepen grondstewardessen de rij wachtenden langs. Lange mensen werden vriendelijk apart genomen en kregen het verzoek of ze misschien op de bovenverdieping van de Boeing 747 wilden zitten, want daar had je meer ruimte. En dat allemaal voor half geld! Those were the days!

Als voorbereiding op ons pensioen lazen wij de bekende boeken van prof. dr. Fons Kalleman en drs. Ferry Lummelhout, waarin beschreven staat hoe je moet afkicken van het jachtige leven der werkenden.  Door hun boek “ Er is leven na de leasebak” kwamen wij er achter wat een auto wel niet kostte en dat bleek niet weinig. Wij leerden dus de tering naar de nering te zetten en gooiden niets meer over de balk. We wogen vanaf dat moment secuur de hoeveelheden rijst, deegwaren of aardappelen af en haalden nooit meer dan de benodigde hoeveelheden boterhammen uit de diepvries. Waar anderen de tegenstribbelende  tube tandpasta al lang in de kliko hadden gemikt, persten wij er nog een aantal dagen een tweepersoonsportie uit. En als je dan eindelijk denkt dat er niks meer te persen valt, knippen we de tube open en kunnen we er, mits zorgvuldig afgedekt, nog zeker een week mee voort. Velletjes toiletpapier worden zorgvuldig afgeteld en afhankelijk van de situatie, worden er nooit meer dan drie velletjes tegelijk gebruikt. Overdaad schaadt! Flacons shampoo met een groot gat zijn in huize Teleton uit den boze, voor je het weet sta je met een dubbele dosis op je hoofd te schuimbekken. Minstens twee keer per week wandelen wij des middags na vieren (als de moeders de kinderen van het aanpalende schooltje en de boodschappen hebben gehaald) naar de Albert Heijn.  De winkelchef loopt dan juist de schappen langs met de kortingstickers. Wij eten dan vers van wat zijn pot schaft, voor weinig. Is hij uitgeschoten met de bestelling zalmhaasjes, dan slikken wij dat. Een andere keer zwerven er nog wat verdwaalde blinde vinken door het schap, vinden wij ook goed!

Ook onze Floridareizen van de laatste jaren worden zorgvuldig gepland. Een inventarisatie van de schoolvakanties en de bijbehorende seizoenstarieven van de luchtvaartmaatschappijen is noodzakelijk. Meestal zijn de tarieven van de verhuur van een accommodatie hier aan gekoppeld, maar daar kan je niet blind op vliegen. Zo waren de vliegtickets voor de periode in mei duurder, maar de accommodaties goedkoper dan in het vroege voorjaar. Uiteindelijk telt wat er onder aan de streep moet worden afgerekend. Voor de autohuur gingen wij de laatste tijd bei unsere Deutsche Freunde wegen hun aantrekkelijke tarieven. Tot wij dit adresje tegenkwamen. Met een beetje puzzelen en vergelijken en vooral ook nog eens naar de versie in het Duits te kijken, ligt het voordeel voor het grijpen.

En zo kan het zijn dat wij over twee weken weer voor een poosje onder de blauwe hemel in de zilveren zon van de geneugten van het verre, vrolijke vakantieland Florida gaan genieten. Dank zij noeste arbeid en slim inkopen hangen wij weer vijf weken de gebraden haan uit. Nou ja, gebraden haan; wij eten een paar dagen per week buiten de deur in eenvoudige gelegenheden zoals de Cracker Barrel, Sizzlers of de Golden Coral. Een enkel keertje gaan wij ons te buiten aan een lekkere cinnamon roll met pecanoten bij de koffie. Ook shoppen is een geliefde bezigheid. Met angst en beven keken wij lange tijd tegen een vrijwel leeg boodschappenlijstje aan; wij waren immers van alle gemakken voorzien. Inmiddels is er in huize Teleton een horloge gesneuveld, dus dan weet je wel hoe laat het is. En in de twee jaar geleden aangeschafte notebook blijkt toch wel erg  fut te zitten. En dan kan prof. dr. Kalleman wel beweren dat haastige spoed nooit goed is, maar onze tijd is toch echt te kostbaar om achter de pc te gaan zitten wachten op verbinding. Dus ziet het er naar uit dat ook de Best Buy een bezoekje kan verwachten.

Maar het is 2011. We moeten bezuinigen. Nog meer? Nog meer! Niet te zuinig: 18 miljard zeggen onze vroede vaderen van het landsbestuur. Gezien onze leefstijl, zou ik niet weten hoe we zelf nog een bijdrage kunnen leveren. Nou ja, we zouden plat water kunnen gaan drinken in plaats van bubbels. En heel misschien kan je zo’n koffiepadje wel twee keer gebruiken. Of schroeven we het aantal velletjes verder terug. Een blaastraining misschien, waardoor het aantal plasbeurten afneemt? Voortaan het ei dan maar achterwege laten en alleen een korreltje zout op het brood strooien? Flikker toch op, zou Youp van ‘t Hek zeggen. Want de voorpret en onze vakantie laten we ons door geen enkele regering afnemen.  Op de barricaden; voor volk en Florida!

Vlieg d’ok mee?

De hele stad telt af. Vlaggen worden al uitgehangen. De prallekes en de brakskes kwamen zaterdag al met de kwakkelkrant  langs de deur schooien.  Tizammalwa. Volgende week kan je met goed fatsoen al niet meer zonder grapjas en lolbroek door de stad want dan begint het met d’n Prienseswarree. Het weekend daarop is het meezienge en dan, op zaterdag 5 maart is het zover: Naor dun optocht meej zun alle! En wij? Wij kijken al jaren vol verbazing naar het carnaval in Tullepetaonestad.

Het duurt nog wat langer voor ons eigen voorjaarsfeest begint. Over precies één maand is het zover. Dan begint onze verkleedpartij. Petje op, t-shirt aan en al is het nog wat onwennig en zijn de knietjes nog wat knokig, korte boks er onder. In maart? In maart! Al kan er best nog wel eens een koel dagje tussen zitten, de gemiddelde temperatuur loopt toch wel tot zo’n 25 graden op in het altijd Vrolijke Vakantieland Florida. Er ligt een mapje gereed met alle gegevens die verband houden met de reis. Netjes op volgorde, van het hotel in Brussel tot de vouchers voor het appartement op Cane Island. O, ja en het boodschappenlijstje voor het eerste bezoek aan de Publix, waar wij even stoppen nadat we de sleutel van ons appartement hebben opgehaald. En dan… gaan wij eens prinsheerlijk genieten; tralala, toedeliedokie!

Om te voorkomen dat we straks op ons tandvlees door de pretparken strompelen, maken we iedere dag een wandelingetje zodat we goed getraind zijn. We laten ons niet gek maken door berichten over een naderende vulkaanuitbarsting op IJsland. United is zo te zien gestopt met de eindeloze stoelendans.  We pikten vandaag al een lekker zonnetje mee. Met kleine klusjes in de tuin, uit de wind en in de zon was het een heerlijke dag. We haalden de 17 graden, is dat niet lekker! Morgen is het weer grijs, maar dan zijn er nog wat klusjes binnen te doen, zoals de belastingaangifte. En zo sukkelen we langzaam op ons vertrek aan. Bij ons staat op de keukendeur: Ze zijn er weer een poos van deur! En ook al zijn we niet van beneden de rivieren en blijken we immuun te zijn voor het echte carnavalsvirus, het motto van dit jaar spreekt ons wel erg aan: Vlieg d’ok mee?