Een relaxed begin

We schrijven dinsdag 15 maart. Het is rond de klok van 9:00 en we zitten bij de Starbucks.

Het was erg rustig in het Ibishotel. Op het gezoem van de luchtbehandeling na, bleef het doodstil. Geen klapperende deuren, geen geroep op de gang en geen vroege vogels die om kwart over vijf gaan douchen. Toch kwamen wij om de een of andere reden niet verder dan wat hazenslaapjes.

Wij checkten uit en buiten stond een bus. “Arbeitseinsatz” stond er op, dus dat kon niet voor ons zijn. Ik kuierde naar de auto voor de bagage umtausch. Bij terugkomst had Lidy zich al in de bus genesteld, de franstalige chauffeur babbelde met haar in zijn beste engels. Deux minutes, madame! Ik perste de laatste kofer in het bagagerek en we vertrokken. Geen backlottour meer, door de krochten van Zaventem, maar een ritje over de snelweg. Geen bagagekarren op het perron, maar gelukkig wist ik ze te staan. Geen rijen bij United en dat kwam prima uit, want de bag drop was hier afgeschaft. Waarom we als Hollanders via Brussel vlogen. Besmuikt vertelden we dat dit veel voordeliger was en dat vond ze een hele goede reden. Zijn de koffers al die tijd in uw aanwezigheid geweest? Wij verklaarden naar waarheid dat dit zo was, we hadden er immers bijna bovenop geslapen? Omdat wij al ingecheckt waren, verliep de procedure verder pijnloos. Niemand bij de douane, dus kachelden wij voortvarend door tot aan de veiligheidscontrole.

Geroutineerd hadden wij ons van vesten, riemen, muntgeld en sieraden ontdaan. De hele zooi was in de trolley en de rugzak gepropt. Als laatste zette ik de muilen in het bakje, apart, dat dan weer wel. Zowel bij de trolley als de rugzak sloeg de electronische waakhond luid piepend aan. De sloffen hobbelden ongestoord in mijn richting. Wij werden vriendelijk verzocht de hele santekraam aan vesten, snoertjes, sleutels, reservebrillen, natte doekjes en wat een mens zoal niet meesjouwt, uit te stallen. Over de medicijnopslag werden geen vragen gesteld en ook de rest van de boedel nam het parcours na deze eerste weigering foutloos.

En zo komt het dat wij, onder het genot van een bakkie pleur, zoals gebruikelijk in opperbeste stemming over de tarmac kijken. De zon breekt door. Het is onwaarschijnlijk stil, je kunt overal zo doorlopen. Er zijn zelfs lege tafeltjes, dat hebben we hier nog nooit gezien. Het grote wachten is begonnen, wij checken pas rond de klok van half elf in. Tijd dus, om een lekker plekje op te zoeken waar ik kan beginnen met het lezen van Nico Dijkshoorn’s Kleine Dingen. Dat zal de stemming ongetwijfeld nog vrolijker maken, waarover later meer.

M & M

We schrijven dinsdag 14 maart. Ibishotel te Brussel, rond de klok van 19:00 uur. We nemen de dag door:
Het was een dag vol kleine klusjes. We kropen op onze normale tijd onder de klamme lappen vandaan, aten de krant en  lazen het ontbijt. In de doorgaans zo opgeruimde badkamer was het een drukte van belang want er stond voor vijf weken medicijnen, cosmetica, onderhouds- en smeermiddelen gereed. Tot de koffie deden wij het op ons normale tempo. Easy does it!

Daarna werd er opgeschakeld naar alarmfase 2. De koffers werden in stelling gebracht, alle kastdeuren stonden open en binnen de kortste keren waren de koffers gevuld. Dan de handbagage met de reisbescheiden, de oordopjes en de betaalkarten; ook zo gepiept. Aansluitend brachten wij het huis op orde. Er werd stof gezogen, de meubelen geswiffeld en het orgel geswaffeld. De vetplantjes werden voorzien van een extra scheut water, de buitenboel  werd nog eens nagelopen. Er werd gesopt, geschuierd, geveegd, gemopt en gedweild dat het een lieve lust was. Nog net voor het aanrecht aan de beurt was, realiseerde ik me dat de Rockports en de muilen nog een veeg moesten hebben. Ik spreidde de laatste krant op het aanrecht, duikelde de bruine schoenpoets op met de bijbehorende borstel.

Ik reis op muilen die ik gemakkelijk bij de diverse controleposten uit kan schoppen. De Rockports zijn zwaar geveterd en dat houdt de boel onnodig op. Waren de muilen ooit louter  voor de vakantieperiode aangeschaft, inmiddels worden zij omdat glimmende gepoetste brogues niet meer tot mijn persoonlijke standaarduitrusting  behoren, dagelijks ingezet voor het transport van 1 meter 93 Teleton. Tot mijn schande moet ik zeggen dat zij minimaal onderhouden worden, zodat ze er met het klimmen der jaren een aan de buitenzijde een beetje afgetrapt uit zijn gaan zien. Ik plaatste de muilen op de krant op het aanrecht en zag ze eens bijna een meter dichterbij dan normaal. Als schoonheid van binnen zit, dan is dat bij mijn muilen wel erg diep weggestopt. Teleton verschoot van kleur omdat hij zich plots realiseerde dat hij last had van M & M; meurende muilen. Man, man, wat stink ik uit mijn muilen zeg, van zo dichtbij. Er kwam nog net geen rook vanaf, maar aan het binnenwerk te zien zijn we toch akelig dicht bij een meltdown geweest. Met een lekkere lik ledervet werd de lucht alweer wat geklaard en nadat Lidy de inlegzolen met een mysterieuze spuitbus had behandeld, durf ik morgen mijn muilen weer met een gerust hart op de rollenband ter controle aan te bieden.

Rond de klok van vier kachelden wij via Wouw, waar wij a raison van 66 eurocents de liter de LPG tank nog eens volbliezen, op ons gemakje richting Brussel. Op de ring van Anvers vormden zich snel de eerste files, richting Nederland, dus daar maalden wij niet om. Vlotjes ging het onder het genot van muziek van radio FM Joe over de snelweg richting hoofdstad. Het industrieterrein waar de airporthotels gelegen zijn, laat zich wat lastig vinden, maar met de hulp van onze trouwe Teletom reden wij een foutloos parcours zonder weigeringen. Het inchecken verliep vlot en wij sleurden onze bagage voor vannacht naar de derde etage. Geheel tegen de voorschriften in, laten wij de andere koffers onbeheerd in onze koffiekleurige franse mademoiselle overnachten. Wanneer morgenochten het busje van 7:40 arriveert, hoef ik ze alleen maar in het ruim te mikken.

Gewapend met de tas met onze paspoorten en betaalkaarten, reden wij de rustieke route richting Zaventem-Centrum. Daar aan de Vilvoordelaan is onze vaste snackbar.Op het plein waar wij plegen te parkeren stonden kermiswagens, maar precies voor de snackbar, die inmiddels de internationale naam Welcome heeft gekregen, maar dan wel in Arabische letters geschreven, was nog een plekje. De voertaal is er geen Nederlands, ook geen Vlaams en zelfs geen Frans maar de ontvangst is allerhartelijkst. Omdat wij vanmiddag al een warme lunch, een kaasplankje van restjes en een vleeswarenfantasie hadden genuttigd omdat de ham anders over de datum zou gaan tijdens ons verblijf, bestelden wij twee kleine frietjes met mayonaise. Met een weids, gastvrij armgebaar werden wij naar de formica tafeltjes begeleid. Gloeiende, gloeiende, gloeiende…wat een pak friet werd hier geserveerd! En wat een bak mayo! Nergens eten we zulke lekkere, knapperige friet als bij onze Arabische vrienden in Zaventem. Nergens is de mayo, zo romig, zo zurig, zo smaakvol Bels als in deze frituur. Zo Allah het wil, komen we hier vast de volgende keer nog eens terug.

Inmiddels hebben wij ons voor de televisie in onze kamer geinstalleerd en kijken we naar Cruyff in DWDD. Beneden, onder de lantaarnpaal, staat onze franse vriendin. De wekker is gezet, wat kan er nog misgaan? Ons wacht een heerlijke nachtrust op de keiharde Ibismatrassen en tussen de naar een vleugje lysol ruikende lappen. Waarover wij morgen ongewtijfeld weer zullen berichten. Dit alles maakt dat de stemming in reisgezelschap Teleton er nu al prima inzit!

Wel nou nog mooier…..!

Het voorjaar kriebelt. Zitten wij normaal gesproken geduldig de regenachtige, sombere dagen uit tot de eerste rokjes- of bloesjesdag  zich plotsklaps aankondigt, dit jaar reizen we het voorjaar tegemoet. Met bewondering aanschouwen we de dagelijkse prognose voor het lokale weer en krijgen het er nu al warm van. Verlangend kijken we naar de foto’s van hen die nu in Het Beloofde Land bivakkeren. Het is zwembroeken, topjes, blauwe luchten met witte wolkjes wat de klok slaat. Genieten dus. Kijkend naar de dollarkoers kriebelt het ook in de portemonnee. De koers geeft kopjes tegen de 1,40 aan. Voor iedere euro krijg je één dollar en veertig centjes….Menigeen zou naar de bank rennen voor zo’n buitenkansje. Maar in het voorjaar hebben de rupsjes nooit genoeg, dus wachtten wij nog even. En de dollar steeg weer wat in waarde, nog ‘maar’ honderdenachtendertig cent kregen we de volgende dag voor onze euro. Dat betekent dat de laptop die ik op het oog heb, maar liefst vier euro duurder is geworden.

In Florida spreekt men schande van de hoge benzineprijzen. Maar ook op dat gebied blijven wij met de Hollandsche literprijzen in gedachten, met een glimlach van oor tot oor naar de pomp rijden. In Amerika loopt er immers niemand, ook niet naar de pomp. Voor het zover is, hebben wij nog wat kleine huishoudelijke klusjes voor de boeg zoals daar zijn de grondige zuigbeurt van het ganse huis, het soppen van het sanitair en het plakken van de Nee/Nee sticker op de brievengleuf. Terwijl de wissewasjes draaien staan de koffers ongeduldig te trappelen. Even wachten jongens, van het weekend worden jullie geladen en dan lopen jullie weer op rolletjes door de ontvangsthal van het Brusselse vliegveld naar jullie veilige plekje in de buik van de Boeing 777. 

De plannen voor deze vakantie wijken niet veel af van eerdere reizen. Het wonderlijke van ‘ons’ niet werkende mensen is dat hun vakantie eigenlijk helemaal niet zo veel scheelt met het normale leven. Net als thuis laten wij daar Gods water zo veel mogelijk over Gods akker stromen. Als de boeren willen dorsen, wij laten ze hun gang gaan en wie de boel de boel wil laten, moet dat vooral doen. Wij doen het ook. Natuurlijk hebben we wel een beetje gekeken op welke dagen je de parken het best kunt mijden. Dit jaar zijn dat er niet zoveel, want het wordt druk! Drukker dan verwacht, maar wij hebben, zoals altijd, alle tijd. Komt het vandaag niet, dan komt het morgen. Ook de artiesten die we in Epcot willen zien, staan in de agenda genoteerd. Wij kiezen voor vaste waarden, zoals Chubby Checker, dan weet je wat je hebt. Maar we laten ons ook verrassen door voor ons onbekende namen zoals  Marilyn McCoo & Billy Davis Jr. of Juice Newton. Juice heeft bijvoorbeeld Sweet, sweet smile voor de Carpenters geschreven. Dat belooft niet veel goeds. Ik hou van veel soorten muziek, maar er zijn liedjes bij die niet goed voor de vullingen in je kiezen zijn.  Mocht de country-snik van deze Juice  ons toch te zoet zijn, dan kunnen wij altijd nog het openluchttheater met gezwinde spoed verlaten voor een brotchen bratwurst mit senf, sauerkraut und polkamusik bei unsere Deutsche Freunde.

Van belang zijn ook onze toekomstige auto avonturen. En dan bedoel ik niet om welk model auto het gaat, of ‘t ie groter is dan verwacht, met of zonder treeplankjes of schuifdeuren. Nee, dit jaar huren wij voor het eerst via een voordelig adresje een full-size car bij Alamo. We maken gebruik van een openbare kortingscode. Menig AA-, Orlando- of Floridaforumlid heeft ons voorbeeld al gevolgd en boekte, onder het motto “profiteer er van, nu het nog kan”  reeds  met de aangeboden korting. Anderen wachten liever nog even af of wij het parcours via de Alamo garage foutloos zullen lopen. Voor de nieuwswaarde van het blog is het natuurlijk spectaculair als wij ter plekke door de dienstdoend Alamomanager in de kraag worden gevat wegens het oneigenlijk gebruik van kortingsregelingen. Maar ik ben toch bang dat ik de sensatiebeluste volgers moet teleurstellen. Grote dienstverlenende bedrijven in Amerika hangen van kortingsregelingen, coupons, last minutes en andere voordeeltjes aan elkaar. Eenmaal geboekt kijkt er geen hond meer naar. En geboekt hebben we, de reservering is bevestigd en we hebben een beste deal. Deze reis kost de auto ons, afhankelijk van de dollarkoers, nog geen 18 euro per dag en daar zijn alle voorzieningen, inclusief een eerste tank benzine, bij inbegrepen. Onze eigen koffiebruine Franse mademoiselle die straks bij het Ibis in Brussel 5 weken uit haar bevallige neusje staat te eten, is waarschijnlijk duurder.

Bij aanvang van een reis vraagt menig blogger zich af hoe hij of zij in ‘s hemelsnaam weer een leuk, levendig blog kan verzorgen waarmee er zoveel mogelijk volgers bereikt worden. Voor mij geldt dat ook. Natuurlijk schrijf ik een blog allereerst voor mijn eigen plezier. Volgers geven een extra stimulans en leuke, spontane en gemeende reacties helpen enorm om de inspiratie die nodig is voor het volgende blog, op te wekken.  58 volgers telt het blog op het moment dat ik dit schrijf en dat is een respectabel aantal. Trouwe lezers die de weg naar de Lentekriebels al weer hebben gevonden. Maar hoe boeien wij ze de komende tijd en hoe binden we ze aan ons? En kunnen we misschien nog meer volgers een plezier doen met onze avonturen? Om nieuw publiek te prikkelen, gebruikt men superlatieven in de reclame. Inhoud is minder belangrijk, who cares. Als het maar fantastisch is of ongelooflijk ! Of: NU, met nog meer aardbeien, want dat schijnt een enorme klantenbinder te zijn…… . Ook leuk: NU, nog mooier/platter/leuker/lekkerder! Kies maar uit. Super compleet, wil ook wel eens helpen. Oh, Super Compleet? Dan is het goed! NU nog beter…..! Beter dan wat in ‘s hemelsnaam? En ondertussen stromen de klanten toe.  De verleiding is groot om ook maar eens een beetje reclame voor het blog te maken. Wel nou nog mooier…….!

De trouwe volgers zijn gewaarschuwd. Voor prietpraat, lariekoek en flauwekul is er op dit blog geen plaats. Diepgang is het parool. Waarheidsgetrouwe verhalen over de stoelgang in Florida. Het wachten is op de eerste plons! Vergelijkingen tussen de Europese en de Amerikaanse toiletbril: Nu nog platter! Knipt de kapper knapper in Florida of bakt de bakker beter?  Hier lees je het allemaal! Waarom zijn er Five Guys nodig om een heerlijke hamburger te maken en waarom zit er maar één ‘l’ in Walmart? Nauwkeurige beschrijvingen van dames- en bouwvakkersdecolletees die uit de tubes in de Lazy River proberen te piepen. Want dat is wat het leven ons in de komende weken zal brengen; naast de altoos voelbare spanning in de hottub van Cane Island. “Worden die rode vlekken van die mevrouw nu minder in heet water of juist erger?” Of: “Zou is die kalknagel besmettelijk zijn?” Menig luie donder zal hopelijk weer extra vroeg  opstaan om onze geweldige, fantastische, supercomplete en uit het leven gegrepen verhalen onder het genot van een oudhollandsche bak koffie en een bruine boterham met kaas  of gestampte muisjes  te verslinden. Een enkeling leest het blog onder werktijd. Hopelijk zal de doorgaans zo gezellige stemming niet omslaan, als er bij gebrek aan geweldige, fantastische, supercomplete  belevenissen op een dag eens geen blog is. Sorry! We doen ons best, maar een garantie op een dagelijks blog is helaas niet te geven. Hopen maar dus, op geweldige inspiratie en fantastische avonturen.

Beste lezers, het kriebelt geweldig aan onze vakantieklieren maar net als wij zullen jullie op dit alles nog even moeten wachten. Tot die tijd heb ik maar één advies: Hou de zonzij!

Bezuinigen met een korreltje zout

Om onze huidige levensstijl te kunnen bekostigen, zijn er vele jaren van hard werken aan vooraf gegaan. Ons motto was: wij werken om zoveel mogelijk geld te verdienen om onze vrije tijd op gepaste wijze door te kunnen brengen. Wat wij precies deden, vraagt u? Zo min mogelijk…….! Lang gingen wij slechts één keer per jaar op vakantie naar de USA, och ‘erm! In veel gevallen op een koopje; D-reizen was onze hofleverancier van vliegtickets. Als je drie dagen voor vertrek een ticket naar Orlando of Miami boekte, hoefde je van Martin Schröder slechts één ticket te betalen.  In die tijd vlogen ze ook nog naar Seattle. Al weken van te voren volgde ik de aanbiedingen op teletekst (pagina 520 als ik me niet vergis). Naarmate de vakantieperiode naderde, steeg de spanning in huize Teleton. Zou het ons lukken….? Voor ons was altijd een plekje! De sfeer en de service aan boord waren in die dagen nog prima. Bij het inchecken voor de terugreis liepen grondstewardessen de rij wachtenden langs. Lange mensen werden vriendelijk apart genomen en kregen het verzoek of ze misschien op de bovenverdieping van de Boeing 747 wilden zitten, want daar had je meer ruimte. En dat allemaal voor half geld! Those were the days!

Als voorbereiding op ons pensioen lazen wij de bekende boeken van prof. dr. Fons Kalleman en drs. Ferry Lummelhout, waarin beschreven staat hoe je moet afkicken van het jachtige leven der werkenden.  Door hun boek “ Er is leven na de leasebak” kwamen wij er achter wat een auto wel niet kostte en dat bleek niet weinig. Wij leerden dus de tering naar de nering te zetten en gooiden niets meer over de balk. We wogen vanaf dat moment secuur de hoeveelheden rijst, deegwaren of aardappelen af en haalden nooit meer dan de benodigde hoeveelheden boterhammen uit de diepvries. Waar anderen de tegenstribbelende  tube tandpasta al lang in de kliko hadden gemikt, persten wij er nog een aantal dagen een tweepersoonsportie uit. En als je dan eindelijk denkt dat er niks meer te persen valt, knippen we de tube open en kunnen we er, mits zorgvuldig afgedekt, nog zeker een week mee voort. Velletjes toiletpapier worden zorgvuldig afgeteld en afhankelijk van de situatie, worden er nooit meer dan drie velletjes tegelijk gebruikt. Overdaad schaadt! Flacons shampoo met een groot gat zijn in huize Teleton uit den boze, voor je het weet sta je met een dubbele dosis op je hoofd te schuimbekken. Minstens twee keer per week wandelen wij des middags na vieren (als de moeders de kinderen van het aanpalende schooltje en de boodschappen hebben gehaald) naar de Albert Heijn.  De winkelchef loopt dan juist de schappen langs met de kortingstickers. Wij eten dan vers van wat zijn pot schaft, voor weinig. Is hij uitgeschoten met de bestelling zalmhaasjes, dan slikken wij dat. Een andere keer zwerven er nog wat verdwaalde blinde vinken door het schap, vinden wij ook goed!

Ook onze Floridareizen van de laatste jaren worden zorgvuldig gepland. Een inventarisatie van de schoolvakanties en de bijbehorende seizoenstarieven van de luchtvaartmaatschappijen is noodzakelijk. Meestal zijn de tarieven van de verhuur van een accommodatie hier aan gekoppeld, maar daar kan je niet blind op vliegen. Zo waren de vliegtickets voor de periode in mei duurder, maar de accommodaties goedkoper dan in het vroege voorjaar. Uiteindelijk telt wat er onder aan de streep moet worden afgerekend. Voor de autohuur gingen wij de laatste tijd bei unsere Deutsche Freunde wegen hun aantrekkelijke tarieven. Tot wij dit adresje tegenkwamen. Met een beetje puzzelen en vergelijken en vooral ook nog eens naar de versie in het Duits te kijken, ligt het voordeel voor het grijpen.

En zo kan het zijn dat wij over twee weken weer voor een poosje onder de blauwe hemel in de zilveren zon van de geneugten van het verre, vrolijke vakantieland Florida gaan genieten. Dank zij noeste arbeid en slim inkopen hangen wij weer vijf weken de gebraden haan uit. Nou ja, gebraden haan; wij eten een paar dagen per week buiten de deur in eenvoudige gelegenheden zoals de Cracker Barrel, Sizzlers of de Golden Coral. Een enkel keertje gaan wij ons te buiten aan een lekkere cinnamon roll met pecanoten bij de koffie. Ook shoppen is een geliefde bezigheid. Met angst en beven keken wij lange tijd tegen een vrijwel leeg boodschappenlijstje aan; wij waren immers van alle gemakken voorzien. Inmiddels is er in huize Teleton een horloge gesneuveld, dus dan weet je wel hoe laat het is. En in de twee jaar geleden aangeschafte notebook blijkt toch wel erg  fut te zitten. En dan kan prof. dr. Kalleman wel beweren dat haastige spoed nooit goed is, maar onze tijd is toch echt te kostbaar om achter de pc te gaan zitten wachten op verbinding. Dus ziet het er naar uit dat ook de Best Buy een bezoekje kan verwachten.

Maar het is 2011. We moeten bezuinigen. Nog meer? Nog meer! Niet te zuinig: 18 miljard zeggen onze vroede vaderen van het landsbestuur. Gezien onze leefstijl, zou ik niet weten hoe we zelf nog een bijdrage kunnen leveren. Nou ja, we zouden plat water kunnen gaan drinken in plaats van bubbels. En heel misschien kan je zo’n koffiepadje wel twee keer gebruiken. Of schroeven we het aantal velletjes verder terug. Een blaastraining misschien, waardoor het aantal plasbeurten afneemt? Voortaan het ei dan maar achterwege laten en alleen een korreltje zout op het brood strooien? Flikker toch op, zou Youp van ‘t Hek zeggen. Want de voorpret en onze vakantie laten we ons door geen enkele regering afnemen.  Op de barricaden; voor volk en Florida!

Vlieg d’ok mee?

De hele stad telt af. Vlaggen worden al uitgehangen. De prallekes en de brakskes kwamen zaterdag al met de kwakkelkrant  langs de deur schooien.  Tizammalwa. Volgende week kan je met goed fatsoen al niet meer zonder grapjas en lolbroek door de stad want dan begint het met d’n Prienseswarree. Het weekend daarop is het meezienge en dan, op zaterdag 5 maart is het zover: Naor dun optocht meej zun alle! En wij? Wij kijken al jaren vol verbazing naar het carnaval in Tullepetaonestad.

Het duurt nog wat langer voor ons eigen voorjaarsfeest begint. Over precies één maand is het zover. Dan begint onze verkleedpartij. Petje op, t-shirt aan en al is het nog wat onwennig en zijn de knietjes nog wat knokig, korte boks er onder. In maart? In maart! Al kan er best nog wel eens een koel dagje tussen zitten, de gemiddelde temperatuur loopt toch wel tot zo’n 25 graden op in het altijd Vrolijke Vakantieland Florida. Er ligt een mapje gereed met alle gegevens die verband houden met de reis. Netjes op volgorde, van het hotel in Brussel tot de vouchers voor het appartement op Cane Island. O, ja en het boodschappenlijstje voor het eerste bezoek aan de Publix, waar wij even stoppen nadat we de sleutel van ons appartement hebben opgehaald. En dan… gaan wij eens prinsheerlijk genieten; tralala, toedeliedokie!

Om te voorkomen dat we straks op ons tandvlees door de pretparken strompelen, maken we iedere dag een wandelingetje zodat we goed getraind zijn. We laten ons niet gek maken door berichten over een naderende vulkaanuitbarsting op IJsland. United is zo te zien gestopt met de eindeloze stoelendans.  We pikten vandaag al een lekker zonnetje mee. Met kleine klusjes in de tuin, uit de wind en in de zon was het een heerlijke dag. We haalden de 17 graden, is dat niet lekker! Morgen is het weer grijs, maar dan zijn er nog wat klusjes binnen te doen, zoals de belastingaangifte. En zo sukkelen we langzaam op ons vertrek aan. Bij ons staat op de keukendeur: Ze zijn er weer een poos van deur! En ook al zijn we niet van beneden de rivieren en blijken we immuun te zijn voor het echte carnavalsvirus, het motto van dit jaar spreekt ons wel erg aan: Vlieg d’ok mee?

Wat niet weet wat niet deert….

Niets lijkt zo leuk als lekker lang van de voorbereidingen voor je Floridavakantie te genieten. Spannend toch: komen er wel aantrekkelijke vliegticketaanbiedingen? En past de periode ons wel? En welke stoelen zijn er nog beschikbaar…? Vroeger, toen we nog met de trekschuit  of de paardentram op reis gingen, wachtte je geduldig af. Later was het moment waarop de stewardess de tickets uitprintte, een van de spannendste momenten van de reis. Zitten we bij het raampje? En toch niet net naast de wc’s he? Gadver! Tegenwoordig bepaal je alles allemaal zelf. Je logt in bij de maatschappij waar je wil boeken en je zoekt zelf een mooi plekje uit. tegen een schappelijk prijsje, dat dan weer wel. Gaat meestal goed. Behalve deze reis, zo lijkt het. Onze vrienden van United Airlines, die ons doorgaans zo veilig en vlot over de oceaan vliegen, zijn hun vloot namelijk een beetje aan het oppimpen. Alle 33 Boeingvliegtuigen uit de 777 serie, krijgen een nieuwe indeling en nieuwe stoelen. Doordat er dus steeds vliegtuigen uit de ‘vlucht’ worden genomen, wordt er nogal wat gewisseld.

Toen ik deze week eens controleerde of alle stoelen nog wel naar wens waren, bleek ik plotseling van Lidy gescheiden. En we wisten zelf nog van niks. Dus belden we de dienstdoend ambtenaar van de stoelendans bij United maar eens op om om uitleg te vragen. Deze wist van den prins geen kwaad. “ Nee meneer, die stoelen hebt u echt zelf gekozen”. Ja, ja en de gij geleuft da, zeggen ze bij ons in Brabant. Maar de man was wel bereid ons te herenigen, dus kwamen wij in ieder geval weer ‘langs mekaar’ te zitten. Niet meer op onze favoriete stoelen met bovengemiddelde beenruimte, maar goed, een mens kan niet alles hebben.

Gedverderdegedverdeg…weer een paar dagen later bleek er alweer een wonderbaarlijke vliegtuigwisseling te zijn. Wij waren nog niet gescheiden, maar het bleek wel weer een toestel met een rijtje stoelen met bovengemiddelde beenruimte. Maar ja, die lekkere stoelen waren nu voor ons neus weggekaapt door de een of andere lange Frans, die zijn kans natuurlijk schoon zag, toen wij even in een ander vliegtuig waren geparkeerd. Op de verschillende fora is inmiddels een paleisrevolutie aan het uitbreken omdat veel Floridagangers in vliegtuigen terecht zijn gekomen die ze helemaal niet geboekt hebben. Hele families blijken van elkaar vervreemd, dus de telefoon staat roodgloeiend bij United en men heeft daar de handen vol aan de gezinsherenigingen. Laat de PVV het maar niet horen!

Inmiddels blijkt ook dat we niet de enigen zijn die al in maart van het voorjaarszonnetje gaan genieten. Nu waren we er al eerder in die periode, dus we wisten best van de hordes scholieren en studenten die voor een Springbreak naar zonniger oorden vertrekken.  Wij marcheerden er altoos onbekommerd tussendoor en maakten ons er absoluut niet druk om. Tegenwoordig is er een site waarop je het te verwachten druktebeeld in de parken kunt volgen. In de eerste week dat wij er zijn, worden scores van 8 en 9 genoteerd. Op de schaal van tien!  Da’s dus net zo druk als met de Paasdagen en op Kerstavond! In plaats van Gods water maar rustig over Gods akkertje te laten vloeien, kijken we nu iedere morgen gespannen naar deze chart om te zien of de drukte al afneemt. Gedverderdegedverdeg…, laat de boel toch de boel. Dan is het maar druk, da’s toch gezellig? En zo slecht gemanierd zijn die jongelui toch helemaal niet? Denk nog maar eens aan die rolstoelers die je, juist in de rustigste periode, zomaar van de sokken rijden omdat ze de schildpadstand van hun scootmobiel zo deuzerig langzaam vinden. Of aan die jonge ouders met hun pasgeboren baby'tjes in hun moderne Mutsy’s , of hoe die pramen ook mogen heten, die je keihard tegen je schenen rijden. Nee, dan maar liever  een horde ongeorganiseerde tieners, die geen benul hebben van de fastpass, zodat we ze, besmuikt lachend, toch weer allemaal voorbij lopen. Niet gehinderd door enige vorm van inzicht of gevoel voor organisatie zullen ze weer voor ons in de rij staan, bij de restaurants van de parken of de mall’s. Terwijl wij lekker vooraf een tafeltje in beslag hebben genomen voor we onze bestelling doen, lopen zij, moedeloos speurend naar een vrije stoel met hun afgeladen trays vol vette fastfood en megamilkshakes om uiteindelijk tegen een afvalbak leunend, de hele koud geworden hap en warm geworden shake maar staand naar binnen te schuiven.

Heerlijk toch, als je van je gezond niet afweet en met de hele groep van een mannetje of vijftig, het schoollied zingend het Shamu Stadium binnen komt marcheren vlak voor de show begint. Stomverbaasd stellen ze vast dat alle stoelen bezet zijn. De meest onbezorgden vinden nog wel een plekje in de splash zone. De meest brutalen gaan gewoon op de laatste vrije plekken voor invalide medemensen zitten maar de meesten schikken zich met een sobere staanplaats aan de zijkant van het Stadium. Niks aan de hand, komt allemaal piekfijn voor elkaar en zo niet? Volgende keer beter!

Wij hebben nog een maand en een kleine drie weken om ons voor te bereiden op onze vakantie. En we hebben besloten om nergens meer naar te kijken, we vinden het allemaal wel prima zo.  Mochten United, Alamo of Hotelbeds ons onverhoopt van tafel en bed scheiden, dan draaien we er ter plekke wel een punt aan. Wat de dollarkoers is? Weet ik veel, toch niks aan te doen. Wat niet weet, wat niet deert! Wij dromen in de komende weken alleen nog maar van strakblauwe luchten, zeven zonnen en korte boksen. Luieren in de Lazy River, zuigen aan een supersteak van The Outback of desnoods worstelen met een All the Way burger van Five Guys, want dat is wat we willen!

Net niet….

Gedurende vele jaren hadden wij thuis, maar vooral vanuit ons vakantieadres in de VS, de zorg voor Tante. We belden ze regelmatig, collect, dat dan weer wel. We hadden haar verteld dat, als er een vraag in het engels werd gesteld, ze netjes met “yes” moest antwoorden. Kennelijk ging dit prima, want wij werden altijd doorverbonden. Tante genoot van onze reisverhalen, eigenlijk was zij onze eerste blogvolger.

Naarmate zij ouder werd, was zij blijer ons na de vakantie terug te zien. Steeds meer kleine probleempjes wachtten op een oplossing. Toen haar gezondheid achteruit ging, maakten wij ons zorgen om te vertrekken naar een ver land. Tante was namelijk van de koude kant, wat inhoudt dat ze niet automatisch onder de reis- en annuleringsverzekering zou vallen, mocht zij onverhoopt tijdens de vakantie gaan hemelen. Zij werd een mens van een dag en het werd moeilijk om, voor vertrek, vrolijk te roepen dat ze vooral gezond en braaf moest blijven en dat we haar over een paar weekjes weer terug zouden zien. Toegegeven, dat weten we ook niet bij onze andere familieleden, maar gelukkig sta je daar niet zo bij stil.

Bij onze terugkomst in november vonden wij haar al sterk achteruitgegaan. De leuke, lachende hond die we voor haar hadden meegenomen, werd achteloos opzij geschoven.  Op de kast stond de grote Greetz-kaart die wij gewoontegetrouw stuurden, met ons portret prominent afgebeeld tegen een strakblauwe lucht, zodat ze misschien zou weten wie haar de kaart had gestuurd. Tante keerde volledig in zichzelf, voor zover ze als een Alzheimerpatiënt nog niet in zichzelf gekeerd was.

In de aanloop naar het nieuwe jaar, overleed Tante. In de Kerstnacht piepte zij er heel zachtjes van tussen. Ze vond het wel mooi zo, na drieënnegentig en een half jaar en de morfine die ze kreeg om hallucinaties te voorkomen, heeft wellicht een handje geholpen. In overleg met de notaris regelden wij haar crematie, de ontruiming van haar kamer en een heleboel kleine, onbeduidende, administratieve, tijdrovende klusjes volgden.  Zoals gezegd was Tante van de koude kant. Maar om te voorkomen dat haar spaarcentjes alleen naar onbekende overzeese nichten en overbejaarde neven zou worden overgemaakt, heeft Tante altijd geroepen dat zij ook mij zou gedenken. Om te voorkomen dat zij dit zou vergeten, en om dat zij, toen Alzheimer toesloeg onder bewindvoering moest worden gesteld, leverde ik haar een jaar of tien geleden, af bij de notaris. Bij het gedeelte van het gesprek dat over de bewindvoering ging, mocht ik aanzitten. Tante was helder van geest, die dag en bracht haar belangen goed voor het voetlicht. Toen het over de nalatenschap ging, mocht ik de zaal, terecht, verlaten. Notaris en Tante bleven keuvelend achter. Na twintig minuten stapte ze trots als een pauw naar buiten, de notaris complimenteerde haar nog voor haar viefheid.

“Alles is geregeld, hoor jongen”, sprak Tante. “Ik heb de gegevens van de neven en van jou bij de notaris achtergelaten. Die werkt alles uit en dan komt er iemand bij mij aan huis om de zaak nog eens door te nemen. En dan is het in orde….”  De lijst met neven had ik goed bewaard. Hij kwam, hoewel er enkelen waren afgevallen, goed van pas bij het versturen van de rouwkaarten. En de notaris was er ook blij mee, het scheelde toch bij het zoekwerk naar de nabestaanden. Want deze week bleek, dat Tante het testament nooit heeft ondertekend.

Natuurlijk was een meevallertje welkom geweest en natuurlijk was het even slikken, toen bleek dat een erfenisje net niet aan ons is toebedeeld. Gelukkig weten wij dat onze zorg, aandacht en liefde voor Tante nooit gebaseerd is geweest op een mogelijke geldelijke vergoeding. En gelukkig zijn we ook volledig selfsupporting en niet afhankelijk van welke geldelijke steun van wie dan ook. Dat maakt het des te schrijnender als mensen uit onze omgeving, net nu we ons huis opnieuw aan het inrichten zijn, met een vette knipoog naar het verscheiden van Tante verwijzen.

Maar gelukkig viel deze week de enveloppe van usafunvacations op de mat. Natuurlijk met de voucher voor ons verblijf in Cane Island. Vijfendertig dagen weg en we hoeven ons deze keer zelfs geen zorgen te maken over de Toestand van Tante! Blij waren we ook met de voucher voor een gratis buffet bij CiCi’s Pizza, want wie het kleine niet eert, is een grote pizza niet weert. De stemming in huize Teleton is dus weer als vanouds, wij plukken de dag, carpe diem. En over twee maanden, drie weken en vijf dagen zitten wij, ijs en weder dienende en deo volente, lekker in het vliegtuig. Geld moet rollen, al was het alleen maar om te voorkomen dat ooit een verre neef of nicht van de koude kant enigszins teleurgesteld een blogje schrijft over de erfenis. Erfenis? Niks erfenis, opmaken die handel. Na ons de zondvloed!