Bezuinigen met een korreltje zout

Om onze huidige levensstijl te kunnen bekostigen, zijn er vele jaren van hard werken aan vooraf gegaan. Ons motto was: wij werken om zoveel mogelijk geld te verdienen om onze vrije tijd op gepaste wijze door te kunnen brengen. Wat wij precies deden, vraagt u? Zo min mogelijk…….! Lang gingen wij slechts één keer per jaar op vakantie naar de USA, och ‘erm! In veel gevallen op een koopje; D-reizen was onze hofleverancier van vliegtickets. Als je drie dagen voor vertrek een ticket naar Orlando of Miami boekte, hoefde je van Martin Schröder slechts één ticket te betalen.  In die tijd vlogen ze ook nog naar Seattle. Al weken van te voren volgde ik de aanbiedingen op teletekst (pagina 520 als ik me niet vergis). Naarmate de vakantieperiode naderde, steeg de spanning in huize Teleton. Zou het ons lukken….? Voor ons was altijd een plekje! De sfeer en de service aan boord waren in die dagen nog prima. Bij het inchecken voor de terugreis liepen grondstewardessen de rij wachtenden langs. Lange mensen werden vriendelijk apart genomen en kregen het verzoek of ze misschien op de bovenverdieping van de Boeing 747 wilden zitten, want daar had je meer ruimte. En dat allemaal voor half geld! Those were the days!

Als voorbereiding op ons pensioen lazen wij de bekende boeken van prof. dr. Fons Kalleman en drs. Ferry Lummelhout, waarin beschreven staat hoe je moet afkicken van het jachtige leven der werkenden.  Door hun boek “ Er is leven na de leasebak” kwamen wij er achter wat een auto wel niet kostte en dat bleek niet weinig. Wij leerden dus de tering naar de nering te zetten en gooiden niets meer over de balk. We wogen vanaf dat moment secuur de hoeveelheden rijst, deegwaren of aardappelen af en haalden nooit meer dan de benodigde hoeveelheden boterhammen uit de diepvries. Waar anderen de tegenstribbelende  tube tandpasta al lang in de kliko hadden gemikt, persten wij er nog een aantal dagen een tweepersoonsportie uit. En als je dan eindelijk denkt dat er niks meer te persen valt, knippen we de tube open en kunnen we er, mits zorgvuldig afgedekt, nog zeker een week mee voort. Velletjes toiletpapier worden zorgvuldig afgeteld en afhankelijk van de situatie, worden er nooit meer dan drie velletjes tegelijk gebruikt. Overdaad schaadt! Flacons shampoo met een groot gat zijn in huize Teleton uit den boze, voor je het weet sta je met een dubbele dosis op je hoofd te schuimbekken. Minstens twee keer per week wandelen wij des middags na vieren (als de moeders de kinderen van het aanpalende schooltje en de boodschappen hebben gehaald) naar de Albert Heijn.  De winkelchef loopt dan juist de schappen langs met de kortingstickers. Wij eten dan vers van wat zijn pot schaft, voor weinig. Is hij uitgeschoten met de bestelling zalmhaasjes, dan slikken wij dat. Een andere keer zwerven er nog wat verdwaalde blinde vinken door het schap, vinden wij ook goed!

Ook onze Floridareizen van de laatste jaren worden zorgvuldig gepland. Een inventarisatie van de schoolvakanties en de bijbehorende seizoenstarieven van de luchtvaartmaatschappijen is noodzakelijk. Meestal zijn de tarieven van de verhuur van een accommodatie hier aan gekoppeld, maar daar kan je niet blind op vliegen. Zo waren de vliegtickets voor de periode in mei duurder, maar de accommodaties goedkoper dan in het vroege voorjaar. Uiteindelijk telt wat er onder aan de streep moet worden afgerekend. Voor de autohuur gingen wij de laatste tijd bei unsere Deutsche Freunde wegen hun aantrekkelijke tarieven. Tot wij dit adresje tegenkwamen. Met een beetje puzzelen en vergelijken en vooral ook nog eens naar de versie in het Duits te kijken, ligt het voordeel voor het grijpen.

En zo kan het zijn dat wij over twee weken weer voor een poosje onder de blauwe hemel in de zilveren zon van de geneugten van het verre, vrolijke vakantieland Florida gaan genieten. Dank zij noeste arbeid en slim inkopen hangen wij weer vijf weken de gebraden haan uit. Nou ja, gebraden haan; wij eten een paar dagen per week buiten de deur in eenvoudige gelegenheden zoals de Cracker Barrel, Sizzlers of de Golden Coral. Een enkel keertje gaan wij ons te buiten aan een lekkere cinnamon roll met pecanoten bij de koffie. Ook shoppen is een geliefde bezigheid. Met angst en beven keken wij lange tijd tegen een vrijwel leeg boodschappenlijstje aan; wij waren immers van alle gemakken voorzien. Inmiddels is er in huize Teleton een horloge gesneuveld, dus dan weet je wel hoe laat het is. En in de twee jaar geleden aangeschafte notebook blijkt toch wel erg  fut te zitten. En dan kan prof. dr. Kalleman wel beweren dat haastige spoed nooit goed is, maar onze tijd is toch echt te kostbaar om achter de pc te gaan zitten wachten op verbinding. Dus ziet het er naar uit dat ook de Best Buy een bezoekje kan verwachten.

Maar het is 2011. We moeten bezuinigen. Nog meer? Nog meer! Niet te zuinig: 18 miljard zeggen onze vroede vaderen van het landsbestuur. Gezien onze leefstijl, zou ik niet weten hoe we zelf nog een bijdrage kunnen leveren. Nou ja, we zouden plat water kunnen gaan drinken in plaats van bubbels. En heel misschien kan je zo’n koffiepadje wel twee keer gebruiken. Of schroeven we het aantal velletjes verder terug. Een blaastraining misschien, waardoor het aantal plasbeurten afneemt? Voortaan het ei dan maar achterwege laten en alleen een korreltje zout op het brood strooien? Flikker toch op, zou Youp van ‘t Hek zeggen. Want de voorpret en onze vakantie laten we ons door geen enkele regering afnemen.  Op de barricaden; voor volk en Florida!

Vlieg d’ok mee?

De hele stad telt af. Vlaggen worden al uitgehangen. De prallekes en de brakskes kwamen zaterdag al met de kwakkelkrant  langs de deur schooien.  Tizammalwa. Volgende week kan je met goed fatsoen al niet meer zonder grapjas en lolbroek door de stad want dan begint het met d’n Prienseswarree. Het weekend daarop is het meezienge en dan, op zaterdag 5 maart is het zover: Naor dun optocht meej zun alle! En wij? Wij kijken al jaren vol verbazing naar het carnaval in Tullepetaonestad.

Het duurt nog wat langer voor ons eigen voorjaarsfeest begint. Over precies één maand is het zover. Dan begint onze verkleedpartij. Petje op, t-shirt aan en al is het nog wat onwennig en zijn de knietjes nog wat knokig, korte boks er onder. In maart? In maart! Al kan er best nog wel eens een koel dagje tussen zitten, de gemiddelde temperatuur loopt toch wel tot zo’n 25 graden op in het altijd Vrolijke Vakantieland Florida. Er ligt een mapje gereed met alle gegevens die verband houden met de reis. Netjes op volgorde, van het hotel in Brussel tot de vouchers voor het appartement op Cane Island. O, ja en het boodschappenlijstje voor het eerste bezoek aan de Publix, waar wij even stoppen nadat we de sleutel van ons appartement hebben opgehaald. En dan… gaan wij eens prinsheerlijk genieten; tralala, toedeliedokie!

Om te voorkomen dat we straks op ons tandvlees door de pretparken strompelen, maken we iedere dag een wandelingetje zodat we goed getraind zijn. We laten ons niet gek maken door berichten over een naderende vulkaanuitbarsting op IJsland. United is zo te zien gestopt met de eindeloze stoelendans.  We pikten vandaag al een lekker zonnetje mee. Met kleine klusjes in de tuin, uit de wind en in de zon was het een heerlijke dag. We haalden de 17 graden, is dat niet lekker! Morgen is het weer grijs, maar dan zijn er nog wat klusjes binnen te doen, zoals de belastingaangifte. En zo sukkelen we langzaam op ons vertrek aan. Bij ons staat op de keukendeur: Ze zijn er weer een poos van deur! En ook al zijn we niet van beneden de rivieren en blijken we immuun te zijn voor het echte carnavalsvirus, het motto van dit jaar spreekt ons wel erg aan: Vlieg d’ok mee?

Wat niet weet wat niet deert….

Niets lijkt zo leuk als lekker lang van de voorbereidingen voor je Floridavakantie te genieten. Spannend toch: komen er wel aantrekkelijke vliegticketaanbiedingen? En past de periode ons wel? En welke stoelen zijn er nog beschikbaar…? Vroeger, toen we nog met de trekschuit  of de paardentram op reis gingen, wachtte je geduldig af. Later was het moment waarop de stewardess de tickets uitprintte, een van de spannendste momenten van de reis. Zitten we bij het raampje? En toch niet net naast de wc’s he? Gadver! Tegenwoordig bepaal je alles allemaal zelf. Je logt in bij de maatschappij waar je wil boeken en je zoekt zelf een mooi plekje uit. tegen een schappelijk prijsje, dat dan weer wel. Gaat meestal goed. Behalve deze reis, zo lijkt het. Onze vrienden van United Airlines, die ons doorgaans zo veilig en vlot over de oceaan vliegen, zijn hun vloot namelijk een beetje aan het oppimpen. Alle 33 Boeingvliegtuigen uit de 777 serie, krijgen een nieuwe indeling en nieuwe stoelen. Doordat er dus steeds vliegtuigen uit de ‘vlucht’ worden genomen, wordt er nogal wat gewisseld.

Toen ik deze week eens controleerde of alle stoelen nog wel naar wens waren, bleek ik plotseling van Lidy gescheiden. En we wisten zelf nog van niks. Dus belden we de dienstdoend ambtenaar van de stoelendans bij United maar eens op om om uitleg te vragen. Deze wist van den prins geen kwaad. “ Nee meneer, die stoelen hebt u echt zelf gekozen”. Ja, ja en de gij geleuft da, zeggen ze bij ons in Brabant. Maar de man was wel bereid ons te herenigen, dus kwamen wij in ieder geval weer ‘langs mekaar’ te zitten. Niet meer op onze favoriete stoelen met bovengemiddelde beenruimte, maar goed, een mens kan niet alles hebben.

Gedverderdegedverdeg…weer een paar dagen later bleek er alweer een wonderbaarlijke vliegtuigwisseling te zijn. Wij waren nog niet gescheiden, maar het bleek wel weer een toestel met een rijtje stoelen met bovengemiddelde beenruimte. Maar ja, die lekkere stoelen waren nu voor ons neus weggekaapt door de een of andere lange Frans, die zijn kans natuurlijk schoon zag, toen wij even in een ander vliegtuig waren geparkeerd. Op de verschillende fora is inmiddels een paleisrevolutie aan het uitbreken omdat veel Floridagangers in vliegtuigen terecht zijn gekomen die ze helemaal niet geboekt hebben. Hele families blijken van elkaar vervreemd, dus de telefoon staat roodgloeiend bij United en men heeft daar de handen vol aan de gezinsherenigingen. Laat de PVV het maar niet horen!

Inmiddels blijkt ook dat we niet de enigen zijn die al in maart van het voorjaarszonnetje gaan genieten. Nu waren we er al eerder in die periode, dus we wisten best van de hordes scholieren en studenten die voor een Springbreak naar zonniger oorden vertrekken.  Wij marcheerden er altoos onbekommerd tussendoor en maakten ons er absoluut niet druk om. Tegenwoordig is er een site waarop je het te verwachten druktebeeld in de parken kunt volgen. In de eerste week dat wij er zijn, worden scores van 8 en 9 genoteerd. Op de schaal van tien!  Da’s dus net zo druk als met de Paasdagen en op Kerstavond! In plaats van Gods water maar rustig over Gods akkertje te laten vloeien, kijken we nu iedere morgen gespannen naar deze chart om te zien of de drukte al afneemt. Gedverderdegedverdeg…, laat de boel toch de boel. Dan is het maar druk, da’s toch gezellig? En zo slecht gemanierd zijn die jongelui toch helemaal niet? Denk nog maar eens aan die rolstoelers die je, juist in de rustigste periode, zomaar van de sokken rijden omdat ze de schildpadstand van hun scootmobiel zo deuzerig langzaam vinden. Of aan die jonge ouders met hun pasgeboren baby'tjes in hun moderne Mutsy’s , of hoe die pramen ook mogen heten, die je keihard tegen je schenen rijden. Nee, dan maar liever  een horde ongeorganiseerde tieners, die geen benul hebben van de fastpass, zodat we ze, besmuikt lachend, toch weer allemaal voorbij lopen. Niet gehinderd door enige vorm van inzicht of gevoel voor organisatie zullen ze weer voor ons in de rij staan, bij de restaurants van de parken of de mall’s. Terwijl wij lekker vooraf een tafeltje in beslag hebben genomen voor we onze bestelling doen, lopen zij, moedeloos speurend naar een vrije stoel met hun afgeladen trays vol vette fastfood en megamilkshakes om uiteindelijk tegen een afvalbak leunend, de hele koud geworden hap en warm geworden shake maar staand naar binnen te schuiven.

Heerlijk toch, als je van je gezond niet afweet en met de hele groep van een mannetje of vijftig, het schoollied zingend het Shamu Stadium binnen komt marcheren vlak voor de show begint. Stomverbaasd stellen ze vast dat alle stoelen bezet zijn. De meest onbezorgden vinden nog wel een plekje in de splash zone. De meest brutalen gaan gewoon op de laatste vrije plekken voor invalide medemensen zitten maar de meesten schikken zich met een sobere staanplaats aan de zijkant van het Stadium. Niks aan de hand, komt allemaal piekfijn voor elkaar en zo niet? Volgende keer beter!

Wij hebben nog een maand en een kleine drie weken om ons voor te bereiden op onze vakantie. En we hebben besloten om nergens meer naar te kijken, we vinden het allemaal wel prima zo.  Mochten United, Alamo of Hotelbeds ons onverhoopt van tafel en bed scheiden, dan draaien we er ter plekke wel een punt aan. Wat de dollarkoers is? Weet ik veel, toch niks aan te doen. Wat niet weet, wat niet deert! Wij dromen in de komende weken alleen nog maar van strakblauwe luchten, zeven zonnen en korte boksen. Luieren in de Lazy River, zuigen aan een supersteak van The Outback of desnoods worstelen met een All the Way burger van Five Guys, want dat is wat we willen!

Net niet….

Gedurende vele jaren hadden wij thuis, maar vooral vanuit ons vakantieadres in de VS, de zorg voor Tante. We belden ze regelmatig, collect, dat dan weer wel. We hadden haar verteld dat, als er een vraag in het engels werd gesteld, ze netjes met “yes” moest antwoorden. Kennelijk ging dit prima, want wij werden altijd doorverbonden. Tante genoot van onze reisverhalen, eigenlijk was zij onze eerste blogvolger.

Naarmate zij ouder werd, was zij blijer ons na de vakantie terug te zien. Steeds meer kleine probleempjes wachtten op een oplossing. Toen haar gezondheid achteruit ging, maakten wij ons zorgen om te vertrekken naar een ver land. Tante was namelijk van de koude kant, wat inhoudt dat ze niet automatisch onder de reis- en annuleringsverzekering zou vallen, mocht zij onverhoopt tijdens de vakantie gaan hemelen. Zij werd een mens van een dag en het werd moeilijk om, voor vertrek, vrolijk te roepen dat ze vooral gezond en braaf moest blijven en dat we haar over een paar weekjes weer terug zouden zien. Toegegeven, dat weten we ook niet bij onze andere familieleden, maar gelukkig sta je daar niet zo bij stil.

Bij onze terugkomst in november vonden wij haar al sterk achteruitgegaan. De leuke, lachende hond die we voor haar hadden meegenomen, werd achteloos opzij geschoven.  Op de kast stond de grote Greetz-kaart die wij gewoontegetrouw stuurden, met ons portret prominent afgebeeld tegen een strakblauwe lucht, zodat ze misschien zou weten wie haar de kaart had gestuurd. Tante keerde volledig in zichzelf, voor zover ze als een Alzheimerpatiënt nog niet in zichzelf gekeerd was.

In de aanloop naar het nieuwe jaar, overleed Tante. In de Kerstnacht piepte zij er heel zachtjes van tussen. Ze vond het wel mooi zo, na drieënnegentig en een half jaar en de morfine die ze kreeg om hallucinaties te voorkomen, heeft wellicht een handje geholpen. In overleg met de notaris regelden wij haar crematie, de ontruiming van haar kamer en een heleboel kleine, onbeduidende, administratieve, tijdrovende klusjes volgden.  Zoals gezegd was Tante van de koude kant. Maar om te voorkomen dat haar spaarcentjes alleen naar onbekende overzeese nichten en overbejaarde neven zou worden overgemaakt, heeft Tante altijd geroepen dat zij ook mij zou gedenken. Om te voorkomen dat zij dit zou vergeten, en om dat zij, toen Alzheimer toesloeg onder bewindvoering moest worden gesteld, leverde ik haar een jaar of tien geleden, af bij de notaris. Bij het gedeelte van het gesprek dat over de bewindvoering ging, mocht ik aanzitten. Tante was helder van geest, die dag en bracht haar belangen goed voor het voetlicht. Toen het over de nalatenschap ging, mocht ik de zaal, terecht, verlaten. Notaris en Tante bleven keuvelend achter. Na twintig minuten stapte ze trots als een pauw naar buiten, de notaris complimenteerde haar nog voor haar viefheid.

“Alles is geregeld, hoor jongen”, sprak Tante. “Ik heb de gegevens van de neven en van jou bij de notaris achtergelaten. Die werkt alles uit en dan komt er iemand bij mij aan huis om de zaak nog eens door te nemen. En dan is het in orde….”  De lijst met neven had ik goed bewaard. Hij kwam, hoewel er enkelen waren afgevallen, goed van pas bij het versturen van de rouwkaarten. En de notaris was er ook blij mee, het scheelde toch bij het zoekwerk naar de nabestaanden. Want deze week bleek, dat Tante het testament nooit heeft ondertekend.

Natuurlijk was een meevallertje welkom geweest en natuurlijk was het even slikken, toen bleek dat een erfenisje net niet aan ons is toebedeeld. Gelukkig weten wij dat onze zorg, aandacht en liefde voor Tante nooit gebaseerd is geweest op een mogelijke geldelijke vergoeding. En gelukkig zijn we ook volledig selfsupporting en niet afhankelijk van welke geldelijke steun van wie dan ook. Dat maakt het des te schrijnender als mensen uit onze omgeving, net nu we ons huis opnieuw aan het inrichten zijn, met een vette knipoog naar het verscheiden van Tante verwijzen.

Maar gelukkig viel deze week de enveloppe van usafunvacations op de mat. Natuurlijk met de voucher voor ons verblijf in Cane Island. Vijfendertig dagen weg en we hoeven ons deze keer zelfs geen zorgen te maken over de Toestand van Tante! Blij waren we ook met de voucher voor een gratis buffet bij CiCi’s Pizza, want wie het kleine niet eert, is een grote pizza niet weert. De stemming in huize Teleton is dus weer als vanouds, wij plukken de dag, carpe diem. En over twee maanden, drie weken en vijf dagen zitten wij, ijs en weder dienende en deo volente, lekker in het vliegtuig. Geld moet rollen, al was het alleen maar om te voorkomen dat ooit een verre neef of nicht van de koude kant enigszins teleurgesteld een blogje schrijft over de erfenis. Erfenis? Niks erfenis, opmaken die handel. Na ons de zondvloed!

Lente in Florida

Nog maar een paar weken terug uit the Sunshine State en nu al weer plannen voor een volgend bezoek? Ja, hoor, ook vakantievieren is vooruit zien! Deze keer hebben we weer eens voor het vroege voorjaar gekozen. Voor de Pasen zijn wij dus al weer thuis! In Florida komt het voorjaar meestal snel en vroeg. Natuurlijk zijn er vast nog wel eens een paar frisse dagen in maart, maar in de regel zijn een trui of een vest en een lange broek , in plaats van een korte boks en een t-shirt, voldoende voor een aangename dag. Heb je dan ook nog een plekje in de zon en uit de wind, dan is het al vroeg genieten. Bovendien zijn we er vijf weken, dus als het weer dan eens een dagje niet wil meewerken, hebben we daar niet zo’n last van.  Gemiddeld is de temperatuur in deze periode zo’n 27 graden, maar vorst is niet uitgesloten.  Buitjes zijn nooit uitgesloten, maar in deze maanden valt relatief weinig regen en de luchtvochtigheid is dan ook laag. Een heerlijk klimaat, dus zodat je er al heerlijk op uit kunt trekken. Ook leuk: De zomertijd is daar al ingegaan als wij op 15 maart aankomen, de achterblijvers in Holland moeten nog tot 28 maart wachten voor zij ook weer om drie uur ‘s nachts uit bed moeten om de klok vooruit te zetten.  Zelf zetten wij, omdat toch niemand het merkt, onze klokken vlak voor ons vertrek al lekker een uurtje vooruit dan hebben we daar op 20 april, als we terug komen, geen omkijken meer naar.

We kozen weer voor een vlucht met United Airlines en vliegen over 92 dagen via Brussel en Washington naar Orlando. Een bijdehandje heeft onze favoriete stoelen H en J op rij 21 voor onze neus op de heenreis weggekaapt, maar op de terugreis hebben we ze vastgelegd hoor. We gaan er die nacht weer vol in, met gestrekte beentjes! Zo langzamerhand worden de appartementen op Cane Island onze vaste stek, natuurlijk weer gereserveerd bij onze vrienden van www.usafunvacations.nl. Natuurlijk zijn de appartementen relatief voordelig, maar ook nog eens zeer centraal en toch rustig gelegen en ook nog eens luxe ingericht. We hopen weer op een condo met uitzicht op de vijver en het zwembad. De pool is verwarmd, zodat je er ook in het vroege voorjaar van kunt genieten en anders kan je ook altijd nog even opwarmen in de hottub. Alamo levert ons de auto en omdat we een fullsize car voor een midsizeprijsje krijgen, is de keuze deze keer eens niet op een suv gevallen.  Het zal even slikken zijn om weer af te dalen tot een wat lagere positie achter het stuur, maar het went vast snel en de luxe van een Chevrolet Impala (of een auto die daar op lijkt) is ook niet te versmaden.
De natuur laat zich in het voorjaar in Florida ook vaak van haar beste kant zien. Planten en struiken staan er frisgroen bij en bloemen komen uit hun knop. Ook de themaparken staan er in het voorjaar prachtig bij. Epcot spant de kroon met het International Flower & Garden Festival. Extra vrolijk worden we altijd van de artiesten die in het weekend in het America Gardens Theatre  optreden. Deze keer kijken we uit naar Chubby Checker ( Let’s twist again…..) en Starship, bekend van We built this city, Sara en Nothing’s gonna stop us now, maar hopelijk ook weer hun stokoude nummers uit de tijd dat ze nog Jefferson Airplane heetten, zoals Somebody to love en White Rabbit. Alleen bij de gedachte krijg ik al de lentekriebels……

Qua drukte is het altijd spannend in die periode, want er kunnen enorme hordes scholieren/studenten richting de Orlando-area trekken. Springbreak vindt in de verschillende staten gespreid plaats; je weet dus nooit wanneer ze er precies zijn. We zijn er wel eens vaker rond die tijd geweest en toen hebben wij geen overlast ondervonden, hopen maar dat het dit jaar weer meevalt. Een andere invasie die ons mogelijk wacht is die van de Love Bugs. Hoewel je nooit precies weet wanneer ze komen, weet je in ieder geval dat ze komen…. Niet voor niets heten deze vervelende kriebelaars ook wel March Flies, er zit dus een kansje in dat we ze weer eens treffen. De meeste kans op grote, dikke, vette, zwarte wolken Love Bugs heb je echter rond eind april en dan zitten we al lang weer met de Paashaas in onze eigen tuin.

Nog zo’n onzeker factor in de vakantieplanning: de lancering van een Spaceshuttle. Goed nieuws en slecht nieuws op dit gebied. Het goede nieuws is dat op 1 april  de lancering van de Endeavour gepland staat. Minder fijn is dat dit voorlopig des morgens om kwart over drie te gebeuren staat, dus de kans is niet zo heel groot dat wij hier live bij aanwezig zullen zijn. Wie weet rapen we al onze moed bij elkaar en trekken we er toch des nachts op uit. Nog liever hebben we dat de lancering naar de middag wordt verschoven…..Voor het eerst kunnen achterblijvers ons via Twitter volgen. Wij reisden tot nu toe met onze ouwe, trouwe Nokia maar omdat die alleen maar geschikt is om mee te bellen, durven we ons daar niet meer mee te vertonen. Dank zij de aanschaf van een Samsung televisie doet deze  firma ons binnenkort een Galaxy kado. Tot nu toe werd er in Huize Teleton nauwelijks getwitterd, wie weet krijgen wij er ook aardigheid in. Omdat er al een andere Teleton op Twitter geregistreerd stond, moest er voor een variant gekozen worden. Megaton viel af, feuilleton was een heel leuk alternatief geweest, maar gezien de permanent bereikbaarheid van dit medium viel de keuze toch op permaton. Zodra de Galaxy is afgeleverd, gaan we er mee aan de slag.

En dan is daar natuurlijk ook nog Het Blog. We gaan in ieder geval weer bloggen. Of dat iedere dag zal zijn, hangt toch een beetje van onze avonturen af. De dagelijkse belevenissen, zoals de kapper, de Publix en de toiletgewoonten in Florida, zijn zo langzamerhand allemaal al behandeld. Het is niet te hopen dat we komende vakantie weer eens worden beroofd of dat er een ongeplande kies moet worden getrokken. Leuke onderwerpen voor het blog, dat is waar, maar de bewoners van Huize Teleton moeten onder die omstandigheden wel alle zeilen bijzetten om de stemming er toch in te houden.

Ook in de aanloop naar onze vakantie zullen we de lezers, als daar aanleiding toe is, van de ontwikkelingen op de hoogte houden. Dit alles onder ons, inmiddels bekende motto: We zullen wel zien, zei Blinde Piet! Wij laten de boel de boel, gods water over gods akker vloeien en de boeren maar dorsen. Na ons de zondvloed en er staat geschreven en gedrukt dat je moet krabben waar het jukt! Beloven doen we daarom niks, maar wordt gezellig volger van dit blog want dan zie je vanzelf of er een nieuw berichtje is geplaatst. Wij doen straks in het  voorjaar, zoals altijd weer ons stinkende best om leuke, aantrekkelijke, herkenbare en vooral vrolijke vakantiekrabbels uit het verre Florida te versturen. En zolang we daar zelf aardigheid aan beleven en er ook nog eens belangstelling voor is, komt dat de stemming in huize Teleton permanent ten goede!